W sandałach przez Italię

    Pierwsze wrażenie robi się tylko raz – po lekturze ostatniego postu wiecie już, że Neapol podbił moje serce od pierwszej chwili. A dalej miało być tylko lepiej 😉 . Po pierwszym, niespiesznym dniu wreszcie przyszedł czas na zwiedzanie. Zaczęłam oczywiście od kawy i śniadania i wyruszyłam znaną mi   już trasą, prosto na Piazza del Plebiscito – jeden z największych placów w całych Włoszech, z charakterystyczną kolumnadą i kościołem San Francesco di Paola w jego zachodniej części oraz Pałacem Królewskim (Palazzo Reale) stojącym dokładnie na wprost, na wschodniej pierzei placu. W jego centralnej części możemy podziwiać dwa konne posągi królów z dynastii Burbonów panującej w Neapolu od roku 1735, aż do zjednoczenia Włoch w 1860 r.   – Ferdynanda I (dłuta słynnego Antonia Canovy) oraz jego ojca – Karola III, panującego w Neapolu jako Karol VII. Swoją nazwę plac zawdzięcza plebiscytowi, który odbył się 21 października 1860 roku, a jego skutkiem było przystąpienie Kr...

  „Zobaczyć Neapol i umrzeć”. Któż nie zna tego słynnego cytatu autorstwa Goethego? Choć znaczenie tych słów do dnia dzisiejszego zmieniło się, nadal pozostają one aktualne. Dawniej zdanie to można było rozumieć dosłownie – Neapol jako duże miasto portowe, narażony był na różnorodne i bardzo szybko rozprzestrzeniające się choroby, które przywozili ze sobą przybywający do miasta marynarze. Dziś słowom Goethego przypisuje się zupełnie inne znaczenie – po zobaczeniu na własne oczy tej południowowłoskiej metropolii trudno doświadczyć w życiu czegoś podobnego. Celowo nie piszę „równie pięknego”, bo wszystko jest kwestią gustu, a o tym jak dobrze wiemy, się nie dyskutuje. Nie bez powodu mówi się, że Neapol jest miastem specyficznym i wzbudzającym skrajne emocje – albo je pokochasz, albo znienawidzisz, ale na pewno nie pozostawia nikogo obojętnym. Widok na Wezuwiusza i Zatokę Neapolitańską nocą   Neapol to tętniące życiem miasto położone u podnóża Wezuwiusza, które wraz z przyległy...